Definicja autyzmu

Autyzm to zaburzenie rozwojowe trwające całe życie. Zespół ten pojawia się w ciągu pierwszych 30 miesięcy życia dziecka i powoduje różnej głębokości zaburzenia w zakresie języka, komunikacji, umiejętności społecznych i wyobraźni. Objawom towarzyszą zwykle nieprawidłowe zachowania, takie jak powtarzane i stereotypowe zainteresowania i zachowania, kołysanie się i nietypowe obsesje, związane z pewnymi przedmiotami lub wydarzeniami.

Poziom inteligencji i zakres umiejętności osób z autyzmem znacznie się różnią, jednak większość (75%) osób z autyzmem jest również, w pewnym stopniu, upośledzona umysłowo. W niektórych jednak przypadkach osoby te mogą funkcjonować w pewnych aspektach normalnie lub nawet powyżej średniej. Z drugiej strony, część osób może przejawiać zachowania agresywne lub autoagresywne.

Bardzo niewiele osób z autyzmem jest w stanie funkcjonować niezależnie, a większość z nich wymaga znacznej pomocy przez całe życie.

Zaburzenia autystyczne występują średnio u 1 dziecka na 1000 i występują znacznie częściej u chłopców niż dziewcząt, w proporcji 4 do 1.

Leczenie autyzmu

Obecnie wykazano, że przyczyną autyzmu nie jest zaburzenie o podłożu psychogennym, ale biologicznym. Pozwoliło to na opracowanie programów indywidualnych oraz wprowadzenie leczenia farmakologicznego, co wpłynęło na uzyskanie poprawy w zakresie niektórych objawów, a w efekcie umożliwiło pełniejszy rozwój potencjału dziecka lub dorosłego.

Połączenie tych wszystkich czynników doprowadziło do znacznej poprawy jakości życia tych ludzi.

Podstawowa pomoc kierowana do tych osób powinna zaspokajać ich potrzeby w ciągu całego życia od momentu diagnozy, a wsparcie dla rodzin powinno umożliwić im życie z chorym dzieckiem bez zaburzenia funkcjonowania rodziny, a przez to umożliwiać prawdziwą integrację ze społeczeństwem.