Przyczyny autyzmu

Francesc Cuxart (ASEPAC-Barcelona-ES)

Etiologia

Historia autyzmu pokazuje, że od czasu pierwszego zdefiniowania zespołu w roku 1943 do I połowy lat 60., teorie na temat tego zaburzenia upatrywały jego przyczyn przede wszystkim w czynnikach psychogennych. Wysuwano tezę, że zachowanie, przejawiane przez te dzieci było konsekwencją zaburzeń psychologicznych, wynikłych w trakcie powstawania pierwszych więzów uczuciowych z rodzicami, którzy byli osobami emocjonalnie bardzo chłodnymi, mało zainteresowanymi związkami między ludźmi.

Ta sytuacja zaczęła ulegać zmianie dopiero w połowie lat 60. w obliczu wyników dalszych badań. Zaobserwowano wówczas, że po osiągnięciu wieku dojrzewania u znaczącego odsetka osób z autyzmem pojawiają się napady epilepsji, co pozwoliło przypuszczać, że czynniki organiczne muszą odgrywać istotną rolę w pojawianiu się zespołu. Od tego czasu rozpoczęto prowadzenie badań biologicznych, mających na celu określenie konkretnych przyczyn autyzmu. Badania te, prowadzone w coraz większym zakresie, do dziś nie pozwoliły na precyzyjne opisanie procesów etiologii i patogenezy, wykazały jednak, że psychogenne teorie autyzmu nie mają potwierdzenia w danych empirycznych. Zatem przyczyn tego zaburzenia należy szukać w czynnikach genetycznych, metabolicznych lub wirusowych, które, niezależnie lub łącznie, powodują prenatalne uszkodzenie, w większości wypadków prowadzące do nieprawidłowego rozwoju OUN, który następnie objawia się poprzez rozszerzony zespół objawów w zachowaniu.

Ładowanie całości materiałów 229 KB